---
title: "Uświęcone życie – część 2 — Adwentyści w Poznaniu"
url: https://poznan.adwentysci.org/uswiecone-zycie-2/
lang: pl
published: 2013-02-01
description: "Najszlachetniejszym owocem uświęcenia jest uczucie skromności. Gdy ta łaska mieszka w sercu, skłonności są kształtowane przez jej wpływ. Pojawia się pragnienie służenia Bogu oraz posłuszeństwo Jego woli. Boże prawdy stają się zrozumiałe, a wola zgina się przed każdym Boskim przykazaniem bez wątpliwo"
---

Artykuły

# Uświęcone życie – część 2

1 lutego 2013

Najszlachetniejszym owocem uświęcenia jest uczucie skromności. Gdy ta łaska mieszka w sercu, skłonności są kształtowane przez jej wpływ. Pojawia się pragnienie służenia Bogu oraz posłuszeństwo Jego woli. Boże prawdy stają się zrozumiałe, a wola zgina się przed każdym Boskim przykazaniem bez wątpliwości i szemrania. Prawdziwa skromność zmiękcza i podbija serce i przystosowuje umysł do wszczepionego słowa. Sprawia, że myśli są uległe Jezusowi Chrystusowi. Otwiera serce na Słowo Boże lak, jak serce Lidii było otwarte. Stawia nas przy boku Marii, jako uczniów u stóp Jezusa. „_Pan jest dobry i prawy… prowadzi pokornych drogą prawa i uczy ich drogi swojej_„. (Ps. 25, 8.9).

Język skromnego człowieka nie splami się dumą. Jak mały Samuel modli się: „_Mów Panie, bo sługa twój słucha_” (1 Sam. 3, 9). Gdy Jozue dostąpił najwyższych godności i został wybrany przywódcą Izraela, rzucił wyzwanie wszystkim wrogom Boga. Jego serce wypełnione było szlachetnymi myślami dotyczącymi wielkiej misji. Jednak w obliczu poselstwa z nieba stał się jak dziecko, wymagające prowadzenia. „_Co rozkaże mój Pan słudze swemu?_” (Jozue 5, 14) Pierwsze słowa Pawła po objawieniu mu się Chrystusa brzmiały: „_Panie! Co chcesz, abym uczynił?_” (Dz. Ap. 9.6).

Skromność w szkole Chrystusa jest jednym ze znaczących owoców Ducha. Jest to łaska kunsztownie wypracowana przez Ducha Świętego, i uzdalnia jej posiadacza do kontrolowania, o każdym czasie, nierozważnego i porywczego charakteru. Gdy dar łagodności jest pielęgnowany przez ludzi z natury porywczych i zgorzkniałych, wydobędą z siebie wszystkie siły, aby ujarzmić niewłaściwe usposobienie. Każdego dnia odzyskiwać będą panowanie nad sobą, aż to, co niewłaściwe i przeciwne Jezusowi będzie zwyciężone. Upodabniają się do boskiego Wzorca, aż są w stanie być posłusznymi natchnionemu zleceniu „_…niech każdy człowiek będzie skory do słuchania, nieskory do mówienia, nieskory do gniewu_” (Jak. 1, 19).

Gdy człowiek oświadcza, że jest uświęcony, lecz jego słowa i czyny są jak gorzkie wody wytryskujące z nieczystego źródła, możemy z pewnością stwierdzić – ten człowiek oszukuje samego siebie. Musi na nowo nauczyć się alfabetu chrześcijańskiego życia. Niektórzy twierdzący, że są sługami Chrystusa tak długo pielęgnowali w sobie demona nieuprzejmości, iż zdają się lubować w niepoświęconych żywiołach i znajdować przyjemność w wypowiadaniu przykrych i irytujących słów. Ci ludzie muszą nawrócić się zanim Chrystus uzna ich za swoje dzieci.

Pokora jest największą ozdobą wewnętrzną mającą u Boga najwyższą wartość. Apostoł Paweł mówi o niej jako o wspanialszej i cenniejszej od pereł i złota oraz kosztownych strojów. Podczas gdy zewnętrzne ozdoby upiększają jedynie śmiertelne ciało, pokora zdobi duszę i spaja marnego człowieka z nieskończonym Bogiem. Jest to ozdoba wskazana przez samego Boga. Ten, który przyozdabia niebo gwiazdami, obiecał przez tego samego Ducha, że „_pokornych ozdabia zbawieniem_” (Ps. 149,4). Aniołowie zapiszą jako najwspanialej przybranych tych, którzy ubiorą się w Pana Jezusa Chrystusa i żyją z Nim w pokorze i skromności umysłu.

(fragm. z książki E. White „Uświęcone życie”)

-   [#uswiecone-zycie](https://poznan.adwentysci.org/tag/uswiecone-zycie/)