--- title: "„Bądźcie wy tedy doskonali” — Adwentyści w Poznaniu" url: https://poznan.adwentysci.org/badzcie-tedy-doskonali/ lang: pl published: 2017-12-21 description: "Załamanie duchowe, zniechęcenie, rozpacz — tak typowe dla współczesnych czasów — często mają swój początek w uświadomieniu sobie różnicy pomiędzy tym, jakimi powinniśmy być, a stanem, w jakim naprawdę się znajdujemy. Największym też bojem w życiu chrześcijanina jest próba pojednania świadomego kalec" --- Artykuły · Czytelnia # „Bądźcie wy tedy doskonali” 21 grudnia 2017 Załamanie duchowe, zniechęcenie, rozpacz — tak typowe dla współczesnych czasów — często mają swój początek w uświadomieniu sobie różnicy pomiędzy tym, jakimi powinniśmy być, a stanem, w jakim naprawdę się znajdujemy. Największym też bojem w życiu chrześcijanina jest próba pojednania świadomego kalectwa naszej grzesznej natury z wymaganą doskonałością charakteru samego Boga.   _„Bądźcie wy tedy doskonali, jak Ojciec wasz niebieski doskonały jest”_   (Mat. 5,48) — powiedział Zbawiciel. Problem polega na tym, jak to osiągnąć. Słyszymy nieraz głosy: — Próbuj! Próbuj mocniej! Pozwól Bogu działać. Niech Jezus wejdzie do twego serca. Te rady są dobre. Próbujemy i… upadamy. W końcu przestajemy próbować. Krzyczymy w rozpaczy: — To beznadziejne! Nigdy nie będę doskonały! Razem z apostołem Pawłem jesteśmy gotowi wołać: _„Nędzny ja człowiek! Któż mnie wybawi z tego ciała śmierci?”_ (Rzym. 7,24). _„Albowiem nie czynię dobrego, które chcę, tylko złe, którego nie chcę”_ (Rzym. 7,19). A przecież mimo całej naszej rozpaczy nieustannie dźwięczą nam w uszach słowa: _„Bądźcie wy tedy doskonali, jak Ojciec wasz niebieski doskonały jest”_. #### Czyżby Bóg wymagał od nas czegoś, co jest nieosiągalne? Gruntowne studium Słowa Bożego prowadzi nas do zrozumienia, że doskonałość jest możliwa do osiągnięcia. Sięgając do Biblii w językach oryginalnych (to znaczy hebrajskim i greckim), którymi posługiwali się natchnieni pisarze, zauważamy, że słowa przetłumaczone jako _„doskonały”_ występują ponad osiemset razy. Nie zawsze jednak te oryginalne słowa zostały w taki sposób przetłumaczone. Często oddano je w tekście polskim jako _„całkowity”, „zupełny”, „dokonany”_ a nawet _„szczery”_ (Izaj. 38,3). Kontekst, w jakim pisarze biblijni używali słowa _„doskonałość”,_ pomoże nam zrozumieć, w jaki sposób mogę ową doskonałość posiąść. Przede wszystkim musimy sobie zdać sprawę z własnej niedoskonałości, a równocześnie być przekonani, że zakon Boży uznaje tylko jedno — całkowite posłuszeństwo, bez najmniejszego uchybienia. _„Ktokolwiek bowiem zachowa cały zakon, a uchybi w jednym, stanie się winnym wszystkiego”_ (Jak. 2,10). Świadomi tego zrozumiemy, że nie tylko przestępowaliśmy Boże standardy, ale przede wszystkim to, że o własnych siłach nie jesteśmy zdolni osiągnąć doskonałości, jakiej Bóg wymaga (Rzym. 7,14-25; Jer. 13,23). Tak więc pierwszym naszym krokiem powinno być zaprzestanie walki o doskonałość o własnych siłach i uznanie, że jesteśmy beznadziejnie słabi, by sami cokolwiek w naszym życiu zmienić. Musimy zatem szukać doskonałości w innym źródle niż nasze własne wysiłki. To źródło jest w Chrystusie, gdyż _„On złożył raz na zawsze jedną ofiarę za grzechy, usiadł po prawicy Bożej (…). Albowiem jedną ofiarą uczynił na zawsze doskonałymi tych, którzy są uświęceni”_ (Hebr. 10,12-14). Użyte tu słowo _„doskonałość”_ jest tym samym, które występuje w Mat. 5,48. #### Doskonałość jest darem Bożym dla każdego, kto przyjmuje Jego Syna jako Zbawiciela. Taki człowiek otrzymuje doskonałe życie, śmierć i charakter Jezusa. _„Jeśli wyznajemy grzechy swoje, wierny jest Bóg i sprawiedliwy i odpuści nam grzechy, i oczyści nas od wszelkiej nieprawości”_ (I Jana 1,9). _„On tego, który nie znał grzechu, za nas grzechem uczynił, abyśmy w nim stali się sprawiedliwością Bożą”_ (II Kor. 5,21). _„Przetoż teraz żadnego potępienia niemaż tym, którzy będąc w Chrystusie Jezusie nie według ciała chodzą, ale według Ducha”_ (Rzym. 8,1 BG). Apostoł Paweł nazywa usprawiedliwionych w Koryncie „_doskonałymi”_ (I Kor. 2,6). Pisząc zaś do Filipian zachęca _„doskonałych”_ nie do tego, by uznali siebie za ludzi, którzy doskonałość osiągnęli, lecz żeby zapominając to, co było w przeszłości, podążali dalej  (Filip. 3,13-15). Widzimy więc, że doskonałość dana jest wierzącym jako dar, dzięki któremu otrzymujemy też doskonałe bezgrzeszne życie w Chrystusie. Nasza doskonałość jest doskonałością Tego, który „_grzechu nie popełnił”_ (I Piotra 2,22). Możemy więc przynieść na sąd Boży doskonałe uczynki, których wymaga sprawiedliwość, a są to uczynki Chrystusa, zastępcy i poręczyciela człowieka. Nasze uczynki, choćby najlepsze, zawsze są splamione (Izaj. 64,6). Nasza grzeszność powoduje, że doskonałość poza Chrystusem jest dla nas nieosiągalna. #### Doskonałymi jesteśmy tylko w Chrystusie. Studiując Słowo Boże na temat doskonałości często dostrzegamy kontrast, jaki rysuje się pomiędzy działaniem, a intencjami czy celami. Serce Dawida zostało nazwane doskonałym, chociaż jego czyny doskonałe nie były (I Król. 15,3.5; I Sam. 13,14). W taki oto sposób Słowo Boże wyjaśnia, że ludzkie intencje i cele mogą pozostawać w zgodności z wolą Bożą, mimo iż postępowanie człowieka jest niedoskonałe. Intencje mogą być doskonałe na każdym etapie rozwoju człowieka. Pragnienie osiągnięcia doskonałości to nasza odpowiedź na zapewnienie Boga, że jesteśmy doskonałymi w Chrystusie. Słowo Boże nazywa taki stan często _„świętością”_ lub _„szczerością”_ wobec Boga. Jest to zupełne poddanie woli służbie Bogu. To umiłowanie Boga całym sercem, całą duszą i myślą (Mat. 22,37) jest owocem objawienia się Jego miłości. Osiągnąć ową doskonałość można jedynie z łaski Bożej. Wspomniana doskonałość objawi się niechybnie w dobrowolnym posłuszeństwie temu, co znamy jako „wolę Bożą”, mimo że to nasze dobrowolne posłuszeństwo samo w sobie nigdy nie będzie mogło osiągnąć standardów Bożej sprawiedliwości. Nasze wszelkie działania mogą być jedynie uznane za zewnętrzną oznakę wewnętrznej postawy poddania się objawionej woli Bożej. #### Uczynki są przecież owocem na drzewie świętości. Człowiek wierzący, całkowicie poddany woli Bożej, nie będzie świadomie grzeszył. Przez wszystkie wieki, w całej swej historii, lud Boży posiadał doskonałość. Przez wiarę dzieci Boże nabywały prawo do doskonałych uczynków, jakie znaleźć można tylko w życiu Chrystusa. W odpowiedzi na ten dar poddawały się całkowicie Bogu z pragnieniem służenia Mu prawdziwie ochotnym umysłem. Ci, którzy umarli w takiej wspólnocie wiary, są poza mocą szatana i śmierci. Jest to prawdziwie dobra nowina. Nie musimy czekać na osiągnięcie takiej doskonałości kiedyś w przyszłości. Możemy ją mieć tu i teraz, zarówno doskonałość czynów, jak i doskonałość celów. Możemy ją jednak mieć tylko wtedy, gdy utrzymujemy ciągły kontakt z Chrystusem. Jedynie związani z Nim jesteśmy doskonali. Jego życie i śmierć są dla nas jedyną nadzieją na sprostanie wymogom prawa Bożego dzisiaj i w przyszłości. Apostoł Paweł, który z pewnym smutkiem oświadczył: _„Mam bowiem zawsze dobrą wolę, ale wykonania tego, co dobre, brak”_ (Rzym. 7,18), mógł jednak z tryumfem zawołać: _„Przeto teraz nie ma żadnego potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie”_ (Rzym. 8,1), i: _„Bogu niech będą dzięki przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego!”_ (Rzym. 7,25). Jedno tylko nie jest pewne. Czy wytrwamy w tej doskonałości? Czy wytrwamy w postanowieniu, by z własnej woli pozostać sługami i naśladowcami Bożymi, nie bacząc na to, jakie mogą zaistnieć okoliczności? Z pomocą łaski Bożej — możemy! _„Gdyż wiem, komu zawierzyłem, i pewien jestem tego, że On mocen jest zachować to, co mi powierzono, do owego dnia”_ (II Tym. 1,12). * * * ###### Autor i źródło: Władysław Polok, _Bądźcie wy tedy doskonali_, czasopismo “Znaki Czasu”,  1997 - [#chrystus](https://poznan.adwentysci.org/tag/chrystus/) - [#doskonalosc](https://poznan.adwentysci.org/tag/doskonalosc/) - [#uczynki](https://poznan.adwentysci.org/tag/uczynki/) - [#wladyslaw-polok](https://poznan.adwentysci.org/tag/wladyslaw-polok/) - [#zbawienie](https://poznan.adwentysci.org/tag/zbawienie/) - [#znaki-czasu](https://poznan.adwentysci.org/tag/znaki-czasu/)